Op pad als een kraai.

Een dame loopt me tegemoet, zegt dat ze zin heeft in vrolijkheid en pakt mijn arm vast. We gaan samen op pad, ze zoekt een bankje op en wil dolgraag in mijn tas kijken.

Ze geniet, neemt een kleedje uit mijn tas, gooit het om haar hoofd en zegt: ” Kom we gaan”, we zingen luid “droomland”.

Mevrouw geeft aan dat haar stem krast, mijn stem krast ook beide zingen we zo vals als twee kraaien.

Mevrouw giert het uit, en is vastbesloten om samen met mij de boel op stelten te gaan zetten.

Dat gaan we dus doen!

Advertenties

Van mij!

Als ik binnenkom in de woonkamer zwaait een dame naar mij, ze geeft een knikje met haar hoofd naar haar boekje dat voor haar ligt. Met haar vinger wijst ze naar de horoscoop en vraagt: “Wat is jouw horoscoop?” Zoekend met mijn vinger wijs ik de stier aan. Mevrouw is verbaasd en ik zie verruking in haar ogen, ter bevestiging vraagt ze “Ben jij ook van mei?” Volmondig zeg ik heel spontaan: ” Jaa, ik ben van U!”. Mevrouw kijkt me aan, barst in lachen uit en geeft mij een grote knuffel. Samen zijn we van mij, dus even van elkaar!

Soms, heeft ook een miMakker woorden nodig om af te stemmen op behoefte van client.

Koud

Met haar ogen dicht zit ze aan tafel, zachtjes neem ik plaats naast haar terwijl ik neurie. Haar ogen gaan plotsklaps open, en ik ontvang haar breedste lach, ze buigt zich voorover en geeft me een kus op mijn wang en zegt: “Wat ben jij warm!”. Ze drukt direct haar koude neus tegen mijn wang aan en ze geniet van mijn warmte. Ik leg mijn hand op haar hand, ook deze voelen koud en ze geniet volop. Gluderend zegt ze:”Wat heerlijk, wat ben jij warm!”. Zo blijven we zitten, ik wacht totdat ik in haar handen de temperatuur voel stijgen. Haar ogen zijn inmiddels weer gesloten.

Samen alleen.

In een gang zitten twee mensen op een sofa, een dame en een heer. Zij zitten zo’n vijf centimer van elkaar vandaan, beide in hun eigen wereld. De gang is zo smal dat ik er als miMakker nooit zomaar doorheen kan lopen zonder deze twee mensen te verstoren.

In de gang is een raam en vanuit het raam schijnt het licht naar binnen. Ik bewonder het gordijn, langzaam, vertraagd en in stilte. Ik kijk naar buiten en voel ineens naast mij een beweging. Meneer is ook opgestaan en tot mijn verrassing kijkt hij met mij mee naar buiten. In stilte maar echt samen genieten we. We staan daar totdat meneer zich langzaam omdraait en weg wandelt.

De dame nog zittend in haar sofa kijkt me aan. Ik maak me klein, en ga voorzichtig naast haar zitten op de grond. Mevrouw buigt naar me toe, pakt mijn hand, en spreekt haar eigen taal. Haar intentie van haar taal raakt me en ontroert me. We zijn samen en dat laat ik zo. Langzaam bouw ik ons contact af, ik bedank haar zachtjes en vertrek. Als ik mij omdraai, volgt ze nog elke pas die ik doe en maakt ze een wuivend gebaar.

Ik voel me geraakt en besef dat de tijd geven en nemen zo belangrijk is…het maakt ruimte voor prachtige momenten.

Spinnenweb

Hij wenkt me vanuit zijn bed, dat in de huiskamer staat. Zijn ogen blij met een grote glimlach, zijn lichaam moe.

Als Tillie begroet ik hem op mijn eigen wijze en gooi mijn bolletje wol op een clowneske manier naar hem toe. Hij schatert vangt het bolletje en samen binden we ondeugend het bolletje om zijn bed. Daarna gooit hij het bolletje terug naar mij en ook ik sla het bolletje rondom de klink vervolgens werp ik de bol terug.

Zijn ogen staan vrolijk en steeds trotser want door het op en neer gegooi met de wol ontstaat om zijn bed heel langzaam een web. De route die het bolletje wol heeft afgelegd is zichtbaar. Meneer kan exact zien waar hij het bolletje naar toe heeft gegooid. Hij heeft de regie, laat mij tussen de touwtjes door klimmen dat steeds ingewikkelder wordt naarmate het web groeit.

Langzaam bouw ik het contact af, de verzorgende is verrast door het ontstane web en speelt het spelletje mee. Als ik afscheid neem hoor ik hem nog na grinneken.

Verdrietig!

Meneer zit aan een raam, vanuit zijn rolstoel houdt hij mij in de gaten terwijl ik in contact ben met een medebewoner. Omdat hij mij blijft volgen maar niets zegt trekt hij mijn aandacht. Voorzichtig maakt ik een danspasje naar hem toe en reikt hij zijn hand uit naar mij.

Ik neem zijn hand aan en hij zegt direct dat hij zo vreselijk verdrietig is. Zijn tranen stromen over zijn wangen. Nog steeds houd ik zijn hand vast, en neem ik plaats naast hem. Na een tijdje vraag ik of dat hij met mij wil dansen? Hij zegt tot mijn verbazing volmondig “ja graag”..daar dansen we, meneer in zijn rolstoel, samen zwierend op Andre Rieu! Zijn tranen maken plaats voor een zwakke glimlach. De dans is afgelopen meneer vraagt wanneer ik weer naar hem toe kom, ik zei gauw, heel gauw.

De reden van verdriet, is voor mij als miMakker niet altijd bekend ( net zoals de reden van een lach mij ook niet altijd bekend is). Er gewoon zijn en accepteren wat er is, is vaak al helend en voldoende en zorgt voor bijzondere contact momenten.

Dit is mooi!

Ik bezoek een dame die zichzelf uitdrukt door middel van klanken. Elke klank is met een intentie en haar ogen spreken boekdelen.

Ik, Tillie klop aan, mevrouw ziet mij, strekt haar armen uit, en we geven elkaar een knuffel. Mw maakt een gebaar dat ik plaats mag nemen en leest mij voor uit haar krant. Ze gaat er volledig in op, ik bekijk haar en ze ziet er zo vredig en in balans uit , dat ik mij laat voorlezen. Tijdens het lezen ontdek ik op haar tafel een briefje en potlood en teken haar voorzichtig na. Dit merkt ze op, ze kijkt ernaar en zegt kraakhelder ” dit is mooi”, ze lacht staat op, en zet haar portretje in haar praalkast. Ze kijkt blij, trots…we nemen afscheid en weer spreekt ze een zin uit ” kom je weer terug?”.

Vaak verbazen mij nog steeds deze contacten…want wat is dat bijzonder. Een dame die door heel klein gebaar, een zin terug vind. Waardoor weet ik niet en maar dat het er is maakt dit werk zo bijzonder.